WYJĄTKOWE 'NARZĘDZIA' DO PRACY Z WĘDRO
Czuwaj Druhno! Czuwaj Druhu!
Jak Ci mijają wakacje? Czy już szykujesz się powoli do planowania pierwszych akcji naborowych, czy jeszcze odpoczywasz i cieszysz się wolnym?
U nas panuje mały misz-masz. W środowiskach harcerskich już zaczyna coś się ruszać - pierwsze spotkania, plany pracy, plany na nabór… Ale to tak powoli.
To, co również dzieje się powoli to to, że już powoli, powoli zbliżamy się do końca tematów wędrowniczych. To znaczy, tak do końca września uda nam się zamknąć temat. Na jakiś czas.
Dzisiaj myślimy, że również nam się szykuje ciekawy post, a to dlatego, że w każdej organizacji wędrownicy mają swoje ‘coś’ - wyjątkowe narzędzia, materiały, piosenki - które są przeznaczone tylko i wyłącznie do korzystania gdy jest się w wędro, więc trochę sobie dzisiaj o nich właśnie pogadamy.
ZHP w Polsce
Dewiza wędrownicza - Jest to krótkie sformułowanie określające podstawową zasadę działania metodyki wędrowniczej. Jej słowa brzmią następująco:
“Wyjdź w świat, zobacz, pomyśl – pomóż, czyli działaj.”
Kodeks wędrowniczy - Jest to zbiór zasad etycznych i norm postępowania, które stanowią moralny drogowskaz dla każdego wędrownika. Stanowi on rozwinięcie Prawa Harcerskiego na poziomie dostosowanym do starszej młodzieży. Wskazuje, jak wędrownik powinien postrzegać świat, traktować innych i pracować nad własnym charakterem.
“Być wędrownikiem to niemała sztuka, a dostępna tylko dla tych, którzy posiadają prawdziwie harcerską postawę. Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca zamieszkania, wędrownika ciekawi świat, wędrownik, patrząc w swą przyszłość, pragnie odnaleźć własną ścieżkę.
Wędrowanie to znacznie więcej niż przemierzanie kilometrów czy wytrwałość fizyczna. To sztuka wchłaniania życia, które nas otacza, to oczy i uszy otwarte, to tajemnica współodczuwania przyrody i człowieka. Wędrówką nie będzie przyspieszony tupot nóg, nadmiar krzykliwego humoru, lecz właśnie cisza wśród ciszy lasu, skupienie wobec wschodów czy zachodów słońca. To wyczucie wędrow- nik łatwo odszuka w sobie.
Wędrownik - jest zawsze gotów nieść pomoc.
Wędrownik - jest przyjacielem całego świata. Wędrownika ciągnie siła nieprzeparta w dal na coraz to nowe, nieznane szlaki, nie pozwala zastygnąć mu w wygodnym, osiadłym życiu, toczącym się zbyt wolno.
Wędrownik - spostrzega urok życia wszędzie, gdziekolwiek się znajdzie, gdyż odkrywa to, czego inni w pozornej monotonii codziennych dni dopatrzyć się nie umieją. Wędrownik zna radość trudnych zwycięstw, urok przyrody, piękno zdoby- wania samotnie niewydeptanych ścieżek.
Wędrownik - stale uprawia wędrówki, wędruje w zimie, w lecie, na wsi, w mieście, tropi miejsca, gdzie może być pożyteczny. Drogę jego wędrówki wyzna- czają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim.”
Konstytucja [drużyny wędrowniczej] - Wędrownictwo duży nacisk kładzie na demokrację i braterstwo, dlatego każda drużyna wędrownicza tworzy swoją Konstytucję drużyny. Konstytucja drużyny to wewnętrzny dokument regulujący zasady funkcjonowania drużyny wędrowniczej. Zawiera ona prawa, obowiązki oraz ustalone przez członków zasady działania, które wykraczają poza ogólne przepisy ZHP. Jej głównym celem jest uporządkowanie pracy drużyny oraz budowanie samorządności i współodpowiedzialności za wspólnotę.
Konstytucja określa między innymi podział obowiązków pomiędzy drużynowego a organy demokracji drużyny, takie jak rada drużyny czy krąg rady. Zawiera również zasady dotyczące członkostwa, sposobu przyjmowania nowych osób, praw i obowiązków członków, systemu nagród i konsekwencji, a także organizacji małych grup, np. zastępów lub patroli zadaniowych.
W dokumencie znajdują się także informacje dotyczące obrzędowości i tradycji drużyny - jej symboli, zwyczajów, ceremonii oraz zasad zdobywania stopni i sprawności. Konstytucja może również regulować kwestie organizacyjne, takie jak funkcje pełnione w drużynie, składki czy odpowiedzialność za finanse.
Bardzo ważne jest, aby konstytucja była tworzona wspólnie przez całą drużynę. Dzięki temu członkowie mają realny wpływ na zasady funkcjonowania swojej wspólnoty i uczą się demokracji, odpowiedzialności oraz współdecydowania. Dokument ten powinien być „żywy”, czyli dostosowywany do zmian zachodzących w drużynie, dlatego określa się także sposób wprowadzania poprawek i regularnego przeglądu jego zapisów.
W wielu drużynach wybiera się również „strażnika konstytucji”, czyli osobę odpowiedzialną za pilnowanie przestrzegania jej zasad oraz organizowanie zbiórek poświęconych jej aktualizacji. Konstytucja musi być zgodna ze Statutem ZHP i obowiązującymi instrukcjami organizacji, a po opracowaniu jest przekazywana do wiadomości komendy hufca.
Rola drużynowego - jest inna, niż w innych jednostkach harcerskich. “Drużynowy jest liderem i koordynatorem działań wszystkich członków drużyny. Motywuje ich do działania i wspiera w samorozwoju. Drużynowy jest pierwszym wśród równych - Primus Inter Pares - zasadą jest wybieralność drużynowego przez drużynę. Pozycja drużynowego zależy od jego autorytetu jako lidera grupy oraz zaufania, jakim został obdarzony przez członków drużyny. Formalnie jego miejsce w zespole określa konstytucja drużyny.
ZHP Świat Organizacja Harcerek
W Organizacji Harcerek mamy pieśń wędrowniczek i moim zdaniem - wyjątkowe - podejście do obrzędów.
Pieśń wędrowniczek - “Choć biedy dwie”
Choć biedy dwie,
Nasza wszak młodość jest
Weselmy się
Bo to jest życia treść.
Choć często źle
I choć pusty mam trzos
Nie wątpię że
Wnet poprawi się los
Bo do nas młodych włóczęgów
Cały należy szeroki świat
A każdy spotkany łazik,
Byle morowy zawsze nam brat
A więc, a więc,
W świat ruszamy dziś znów.
Spotkamy się
Tam gdzie zachodzi nów
Jednym z najważniejszych obrzędów jest otwarcie próby do zdobycia pełnego naramiennika oraz przejście do grona wędrowniczek. Ceremonia ma podniosły klimat - często przy ognisku, pochodniach, w lesie lub nad wodą. Podczas obrzędu odczytywany jest rozkaz odpowiedniej instruktorki, a kandydatki otrzymują pusty naramiennik jako symbol rozpoczęcia swojej drogi wędrowniczej. Ważnym elementem jest również gawęda wyjaśniająca symbolikę płomieni oraz znaczenie pracy wędrowniczej.
Kolejnym ważnym momentem jest nadanie pełnego naramiennika po zakończeniu próby. Obrzęd ten często połączony jest z odnowieniem Przyrzeczenia Harcerskiego, które każda wędrowniczka składa indywidualnie w obecności instruktorki. Następnie zakładany jest pełny naramiennik jako symbol pełnego wejścia do wspólnoty wędrowniczej. Ceremonię dopełnia gawęda dotycząca dalszej drogi i kolejnych etapów rozwoju.
Istotnym elementem obrzędowości jest także nadanie Pochodni i Znicza, związane z ukończeniem kolejnych etapów pracy wędrowniczej. Podczas tych ceremonii odczytywany jest rozkaz, wręczane są symbole ukończonych etapów, a gawęda przypomina o dalszej pracy nad sobą, szukaniu własnego miejsca w społeczeństwie oraz służbie podejmowanej przez całe życie.
ZHP Świat Organizacja Harcerzy
W Regulaminie Wędrowników czytamy, że:
“Drużyna wędrowników działa w oparciu o system patrolowy i sekcyjny, co oznacza, że jej praca jest organizowana w mniejszych zespołach, które wspólnie realizują zadania, ale jednocześnie rozwijają samodzielność i odpowiedzialność poszczególnych członków.
Ważnym elementem struktury drużyny jest buńczuk, czyli składane drzewce, które drużyna może otrzymać po zakończeniu okresu próbnego oraz odbyciu przynajmniej jednego obozu wędrownego. Jest on symbolem pełnoprawnego funkcjonowania drużyny i jej gotowości do pracy w metodyce wędrowniczej. Prawo do posiadania buńczuka nadaje Komendant Chorągwi po pozytywnym zakończeniu okresu próbnego.
Na czele drużyny stoi drużynowy wędrowników, którym najczęściej jest podharcmistrz, a preferowane jest, aby funkcję tę pełnił młody harcmistrz. Jego obowiązki, prawa oraz szczegółową organizację pracy drużyny określa wewnętrzny regulamin drużyny.
W szczególnych warunkach, gdy istnieją odpowiednie możliwości i zapewniona jest ciągłość pracy, Komendant Chorągwi może powołać drużyny wędrownicze o profilu specjalistycznym. Takie drużyny koncentrują się na jednej dziedzinie działalności, na przykład żeglarskiej, łącznościowej czy lotniczej, rozwijając w ten sposób konkretne zainteresowania i umiejętności swoich członków.”
Jeśli podobnie jak ja się nad tym zastanawiasz - buńczuk to rodzaj unikalnego, historycznego sztandaru lub proporca obozowego. Jest to najczęściej drewniany kij (drzewiec) zwieńczony symbolem (np. lilijką, puszczykiem lub symbolem podobozu) i ozdobiony zwisającymi sznurami oraz chwostami lub frędzlami, nawiązujący do dawnych buńczuków wojskowych.
Zachęcam Cię również do zajrzenia tutaj - na pewno dowiesz się czegoś ciekawego jak przejrzysz sobie te slajdy.
Co sądzisz o każdym ze wspomnianych ‘narzędzi’ wędrowniczych? Czy masz swój ulubiony?
Daj nam znać! Życzymy Ci miłej soboty i pozdrawiamy Cię serdecznie,
Zespół Just Scouts
BIBLIOGRAFIA:
Komentarze