Naramiennik Wędrowniczy
Czuwaj Druhno! Jak się masz Druhu! Co u Ciebie słychać?
Dzisiaj na taśmę rzucamy temat Naramiennika Wędrowniczego, że tak to nazwę z dodatkami. Z dodatkami, ponieważ realizacja próby na naramiennik wędrowniczy jest bardzo ściśle połączone z realizacją tropów, wyczynów (Polska) czy specjalności w ZHP Świat, ALE parę miesięcy temu przygotowywałam posty które częściowo pokrywały te tematy - tropy, sprawności i podobne, więc to - co uważam za potrzebne oczywiście wyjaśnię, a te tematy które wydaje mi się zostały już omówione na tym blogu jakiś czas temu - lekko pominę a linki do danego postu jakbyś chciał / chciała sobie coś przypomnieć - zostawię w Bibliografii.
Nigdy nie sądziłam, że kiedykolwiek w Bibliografii będę linkowała posty do moich własnych publikacji i nie będąc specjalnie przy tym skromną - muszę przyznać podoba mi się to uczucie. Ale dobra koniec słodzenia sobie tak publicznie. Idziemy.
Naramiennik Wędrowniczy - jaki jest, jak wygląda każdy widzi.
Czy aby na pewno?
No właśnie.
Niby naramiennik mamy podobny - ot, na zielonym tle ogień. Tylko że ten ogień znaczy kilka różnych rzeczy w zależności od perspektywy jaką mamy, więc dzisiaj skupimy się na tych perspektywach właśnie. I już chyba standardowo - jeśli znajdziesz Druhu i Druhno coś, co Ci się nie do końca zgadza, albo że się zgadza ale czegoś brakuje, albo może w ogóle coś zostało pominięte - daj znać proszę! Wiesz, że zawsze czekamy na informacje od Ciebie.
ZHP w Polsce
Naramiennik wędrowniczy jest symbolem potwierdzającym, że dana osoba aktywnie działa w metodyce wędrowniczej i należy do zespołu wędrowniczego. Oznacza on wejście w specyficzny sposób pracy i życia wędrowników, oparty na odpowiedzialności, samodzielności i pracy nad sobą.
Zdobywa się go poprzez realizację próby na naramiennik, która trwa maksymalnie sześć miesięcy. W przypadku osób w wieku wędrowniczym rozpoczynających swoją drogę harcerską próba ta może być łączona z próbą harcerza lub harcerki. Kandydat realizuje ją pod opieką opiekuna próby, który wspiera go w działaniach i pomaga w przygotowaniu zadania opartego na kodeksie wędrowniczym. Opiekun powinien sam posiadać naramiennik wędrowniczy, co gwarantuje doświadczenie i zrozumienie metody.
Po zakończeniu próby naramiennik jest wręczany podczas uroczystej, obrzędowej ceremonii, często połączonej z odnowieniem Przyrzeczenia Harcerskiego. W metodyce wędrowniczej nie jest on jedynie elementem umundurowania, lecz symbolicznym potwierdzeniem wejścia w dojrzały sposób działania i pełnego uczestnictwa w życiu zespołu wędrowniczego. Zdobywa się go poprzez realizację próby na naramiennik, która trwa około 6 miesięcy. Wędrownik sam wybiera opiekuna próby - osobę posiadającą naramiennik wędrowniczy, która wspiera go w realizacji zadań oraz czuwa nad przebiegiem próby i jej podsumowaniem. Jeśli próba dotyczy osoby rozpoczynającej swoją drogę harcerską, jest ona zazwyczaj połączona z próbą harcerza lub harcerki i kończy się złożeniem Przyrzeczenia Harcerskiego. W przypadku osób już działających w harcerstwie, zdobycie naramiennika może zostać powiązane z obrzędowym wręczeniem oraz np. odnowieniem Przyrzeczenia.
Naramiennik nadaje się w formie uroczystej, obrzędowej, podkreślając jego znaczenie jako symbolu przynależności i aktywnego uczestnictwa w życiu wędrowniczym.
Jak wygląda próba na naramiennik wędrowniczy? Poniżej znajdziesz zdjęcia szablonu próby, a w Bibliografii punkt 1. i 3. znajdziesz zarówno ten szablon w formacie PDF jak i wskazówki dla opiekunów próby [na naramiennik].
Watra Wędrownicza
Wędrownicza Watra to symbol ognia, który widnieje na naramienniku wędrowniczym. Jest symbolem wędrowników w każdym ZHP i stanowi graficzne oraz ideowe odzwierciedlenie metodyki wędrowniczej. Przedstawia ognisko ułożone w sposób skautowy na tzw. „długie palenie”, z trzema promieniście ułożonymi polanami oraz trzema płomieniami nad nimi.
Symbol ten odnosi się do podstawowych wartości pracy wędrowniczej. Polana ogniska reprezentują trzy główne obszary działania: służbę, czyli pracę na rzecz innych i organizacji; wędrówkę, rozumianą zarówno dosłownie, jak i jako poszukiwanie swojego miejsca w społeczeństwie; oraz wyczyn, czyli podejmowanie wyzwań i pracę nad sobą. Z kolei trzy płomienie symbolizują rozwój wędrownika w trzech wymiarach: siłę ciała, siłę rozumu i siłę ducha.
Całość podkreśla ideę świadomego rozwoju i ciągłego doskonalenia się, a także „życiowej wędrówki” przez różne przestrzenie - od najbliższego otoczenia po świat. Zielone tło naramiennika nawiązuje do harcerskiego, leśnego charakteru działania.
Ciekawostka: Wędrownicza Watra jako symbol pojawiła się po raz pierwszy na naramienniku w 1938 roku, wprowadzonym w Organizacji Harcerzy rozkazem Naczelnika Harcerzy L. 10 z dnia 10 VI 1938 r., i od tego czasu pozostaje jednym z kluczowych znaków metody wędrowniczej.
ZHP Świat Organizacja Harcerek
Watra jest symbolem wędrowniczki i przedstawia ognisko zbudowane z trzech polan oraz trzech płomieni. Oznacza ono drogę rozwoju i pracy nad sobą.
Każdy z trzech płomieni symbolizuje inny obszar doskonalenia: siłę ciała, siłę rozumu oraz siłę ducha. Razem tworzą one całość, która pokazuje dążenie wędrowniczki do harmonijnego rozwoju fizycznego, intelektualnego i moralnego. W Organizacji Harcerek Naramiennik Wędrowniczy ma 3 etapy, na które wędrowniczka pracuje po kolei.
Gdy młoda wędrowniczka wstępuje do drużyny wędrowniczej, dostaje tzw. ‘pusty’ naramiennik i przez swoje pierwsze miesiące pracuje nad zdobyciem tzw. ‘pełnego’ naramiennika, a dopiero potem przechodzi do pracy nad etapami: I, II i III.
Czytamy na oficjalnej stronie internetowej Organizacji Harcerek
“Początek pracy wędrowniczej nie jest końcem zdobywania stopni harcerskich. Jedno z wymagań na Etap I jest zdobycie stopnia samarytanki - wędrowniczka może zdobyć ten stopień równolegle z zdobywaniem pełnego naramiennika i Etapu I-go, przez okres od 1 - 2 lat. ”
Wymagania na naramiennik (Okres próby trwa od 3 - 12 miesięcy)
Zdobycia naramiennika podkreśla poznanie 3 sił jako podstawę pracy: Siła ciała, Siła rozumu, Siła ducha
PŁOMIEŃ I - SIŁA CIAŁA
“Odbyła 3 wycieczki całodzienne - pieszo, na rowerze, na nartach, itp;
Dba o zdrowie fizyczne, uprawia systematycznie sport lub ćwiczy gimnastykę, chodzi lub biega”
PŁOMIEŃ II - SIŁA ROZUMU
“ Wybierze temat z którym zapozna się, opracuje i przedstawi jako referat, zbiórkę, album, dyskusje, itp;”
albo
“Przygotuje z zespołem imprezę kulturalną np. wystawę, akademię, wieczór muzyczny lub literacki, według wybranego tematu,
Zdobywa wiadomości o Polsce równoznacznie ze sprawnościami Miłośniczki Ziemi Ojczystej IV i Miłośniczki Kultury Ojczystej”
PŁOMIEŃ III - SIŁA DUCHA i UCZUCIA
“Przemyśli swój stosunek do Boga, ludzi i pracy nad sobą;
Wybierze zadanie które pozwoli jej poznać życie innych ludzi, pomóc im a równocześnie wypróbować siebie - swoją wytrwałość, dyscyplinę, cierpliwość i zdolności - pracując albo pomagając w jakiejś organizacji, instytucji, szpitalu, domu starców, parafii, drużynie, gromadzie, itp. W pracy musi zasłużyć na opinię osoby odpowiedzialnej.”
Co to znaczy pusty i pełny naramiennik? Gdy wędrowniczki dołączają do drużyny przeżywają tzw. obrzęd wtajemniczenia - to chyba powinno wszystkim brzmieć znajomo, zresztą po obrzędach jeszcze porozmawiamy - i tego dnia dostaje ona zielony naramiennik, który dosłownie jest pusty - jest zielony i jest naramiennikiem, ale nic na nim nie ma. Pusty naramiennik oznacza, że wędrowniczka dołączyła do drużyny, ale jeszcze jest w trakcie realizowania próby na pełny naramiennik. Idąc tym tropem - pewnie jak się już domyślasz - pełny naramiennik jest naramiennikiem, na którym już widnieje symbol wędrowniczek - Watra. Gdy wędrowniczka otrzyma pełny naramiennik (Naramiennik przyznaje hufcowa na wniosek drużynowej lub referentki. Od tego momentu wędrowniczka jest gotowa do pracy nad Etapami.), może rozpocząć pracę nad Etapem I.
Wymagania na Etap 1 - Praca nad Sobą (okres pracy do 1 roku)
Myślą przewodnią Pierwszego Etapu jest praca nad sobą, nad swoim charakterem, zachowaniem, podejściem do ludzi, których poznaje w czasie wędrówek. Do pracy nad sobą należy samokształcenie, samowychowanie, praca nad rozwojem i zdrowiem fizycznym. Pracuje wędrowniczka nad sobą przede wszystkim przez wędrówki i podejmowanie różnych zajęć, które dają okazje do wypróbowania siebie i swoich umiejętności. Zdobędzie w tym okresie stopień samarytanki.
Odbędzie przynajmniej 6 wędrówek*: a) w teren; b) kulturalno - społecznych; c) poszukując Boga i siebie w stosunku do Boga;
Przedstawi wyniki pracy rąk - artystyczne, pionierskie, techniczne, ludowe, itp;
Weźmie udział w jednym złazie wędrowniczek Hufca albo Chorągwi.
* Wędrówki w tym znaczeniu to: na a) w teren - wycieczki z określonym celem (nie musi być wędrówka na pieszo ) np. zwiedzaniem obiektów, przeprowadzeniu wywiadu, poznanie nowej części kraju, w grupie wykonać pracę. Na b) i c) może to oznaczyć podjętą pracę, zdobywanie wiadomości lub przeżycie pod warunkiem że jest cel i wynik.
Wyniki i osiągnięcia Etapu I sprawdza Referentka na podstawie karty i stwierdza zakończenie wymagań na ten Etap po czym wędrowniczka przyjmuje oznakę "Pochodni". Oznaka ‘pochodni’ jest małym metalowym symbolem - nie jest przypinką na mundur, bo nie można jej przypiąć, ale w jakiś sposób się ją przyszywa do munduru. Kiedyś myślałam, że przyszywa się tę oznakę jakoś do naramiennika wędrowniczego, ale wydaje mi się że źle mi się to wydawało - i szczerze teraz nie mam pewności gdzie się przyszywa tę odznakę. Gdzieś na mundurze na koszuli po prawej stronie. Będę wdzięczna za pomoc Druhno jeśli wiesz. Pamiętam że na jednym ze spotkań funkcyjnych wędrowniczek całej chorągwi kanadyjskiej rozmawiałyśmy o tym - pamiętam nawet że robiłam notatki na tym spotkaniu ale oczywiście teraz nie jestem w stanie się do nich dokopać, więc bardzo docenię Twoje wsparcie w tym zakresie. Każdą oznakę kolejnego zdobytego etapu gdzieś się przyszywa. Czy w tym samym miejscu na mundurze? Może. Czy wtedy wymienia się oznakę Etapu I na oznakę Etapu II? Najprawdopodobniej. Druhno i Druhu to nie są wcale takie łatwe sprawy. Tyle o oznakach, wróćmy do etapów.
Wymagania na Etap II - Szukanie miejsca w społeczeństwie (Okres pracy 1-2 lata)
Wędrowniczka przyjmująca oznakę Pochodni podejmuje, jako swój styl życia, poznawanie świata i siebie. W swojej osobistej wędrówce staje się "pochodnią" rozświecającą drogę innym. Wędrowniczka w tym okresie wybiera cel pracy harcersko - społeczny wspólnie z kilkoma towarzyszkami, tworząc patrol. Cały okres pracy patrolu ma być poszukiwaniem, odkrywaniem własnych zainteresowań, talentów, możliwości; ma być nauka i doświadczeniem własnym i pożytkiem albo przyjemnością dla innych. Może to być cykl wędrówek zakończonych filmem, występ artystyczny, praca społeczna, itp. Celem pracy w tym okresie jest wyrobienie odpowiedzialności i inicjatywy poprzez pełnienie funkcji w patrolu, hufcu lub pracując w innej grupie społecznej.
1. Nadal bierze udział w różnego rodzaju wycieczkach. Zorganizuje wycieczkę patrolu albo innej jednostki harcerskiej. O ile to możliwe weźmie udział w obozie wędrownym;
2. Wykaże się wynikami pracy harcerskiej albo społecznej;
3. Pogłębia swoje zainteresowania w kilku zakresach i przedstawi konkretne wyniki.
Referentka zatwierdza zakończenie Etapu II po czym wędrowniczka otrzymuje oznakę "Znicza".
Wymagania na Etap III - Służba
Wędrowniczka przyjmująca oznakę Znicza pracuje z innymi albo sama, pogłębiając zainteresowania albo wiedzę w wybranym kierunku, który stanie się jej specjalnością. Wędrowniczka kieruje się w życiu Prawem Harcerskim. W tym okresie pracy wędrowniczka w każdej czynności widzi okazję do pracy nad sobą i służby. Nadal wędruje rozszerzając zasięg tych wędrówek aby obejmowały szerszy świat.
Orientuje się w sprawach Polski, swego kraju zamieszkania i światowych
Interesuje się i stara współpracować z inną organizacją skautową; orientuje się w jakich krajach istnieje Polonia i polskie harcerstwo
Pogłębia swą wiedzę religijną, np. przez zapoznanie się z podstawami teologii, filozofii, etyki, przez rozmowy na te tematy albo odczyty.
Pomaga młodszym wędrowniczkom
Weźmie udział w zorganizowaniu złazu albo obozu wędrownego
Jako dorosła osoba wędrowniczka wybiera swoją dalszą drogę w życiu i w harcerstwie - dalsze studia, zawód, stopnie instruktorskie. Jakąkolwiek drogę wybierze, powinny przyświecać jej podstawy i ideały ostatniego Etapu - PRACA NAD SOBĄ, WĘDROWANIE i SŁUŻBA.
W Bibliografii pod numerem 7. znajdziesz książeczkę do Etapów, z której wędrowniczki korzystają w trakcie swojej pracy. Możesz też kliknąć tutaj, jeśli nie chce Ci się przewijać w dół. Chcesz poczytać książeczkę wędrowniczek? Mówisz i masz - kliknij TU, i otworzy Ci się inny materiał.
ZHP Świat Organizacja Harcerzy
W Organizacji Harcerzy naramiennik wędrowniczy ma barwę ciemnozieloną i przedstawia wyhaftowane ognisko ułożone w sposób skautowy na „długie palenie”. Jest on symbolem przynależności do metodyki wędrowniczej oraz świadomego uczestnictwa w jej pracy. Po zakończeniu okresu próby i przejściu wtajemniczenia wędrownik otrzymuje naramiennik, który nosi na lewym ramieniu munduru. Jest on oznaczeniem przynależności do metodyki wędrowniczej i jej sposobu pracy.
Trzy polana ogniska symbolizują trzy główne obszary działalności wędrowników: pracę nad sobą, szukanie miejsca w społeczeństwie oraz służbę. Z kolei trzy płomienie odnoszą się do trzech wymiarów rozwoju człowieka: zdrowia (najniższy płomień), wiedzy (środkowy płomień) oraz charakteru i sił duchowych (najwyższy płomień), które kierują się ku Najwyższemu Dobru i Bogu. Razem tworzą one obraz harmonijnego rozwoju osobowego.
Prawo noszenia naramiennika przysługuje wędrownikom i instruktorom specjalizującym się w metodyce wędrowniczej oraz osobom pełniącym funkcje namiestników wędrowników.
Tak jak wędrowniczki w ZHP Świat miały Etapy wędrownicze, tak w Organizacji Harcerzy są szczeble wędrownicze.
Szczeble wędrownicze
Szczeble wyrobienia wędrowniczego w ZHP są oznaczane symbolem szyszek, które wędrownik zdobywa po ukończeniu odpowiednich prób. Stanowią one kolejne etapy rozwoju w metodyce wędrowniczej i odzwierciedlają wzrost doświadczenia oraz samodzielności.
Wyróżnia się trzy poziomy: brązową szyszkę – Wędrownika Łazika, srebrną szyszkę – Wędrownika Włóczęgę oraz złotą szyszkę – Wędrownika Arcy-Włóczęgę. Każdy kolejny stopień oznacza większy poziom wyrobienia i zaangażowania w działalność wędrowniczą.
Szyszka noszona jest w formie rozety (suwaka) na chuście. Dodatkowo poziomy srebrny i złoty są zaznaczane odpowiednio srebrnym lub złotym paskiem na dolnym brzegu naramiennika wędrowniczego, co wizualnie wskazuje osiągnięty szczebel.
Wtrącenie: Pamiętam na moim kursie phm w Polsce w trakcie jednego z turnusów przyjechał do nas instruktor z ZHR i mieliśmy z nim warsztat o Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Opowiadał on wtedy że oni mają szyszki jako różne rodzaje ‘odznaczenia’ (czy można tak to nazwać) wyrobienia harcerskiego i pamiętam kilku instruktorom którzy byli ze mną wtedy na kursie bardzo ten pomysł ‘siadł’ - czyli bardzo się spodobał. Nie dziwię się, chyba nie ma bardziej ikonicznego symbolu harcerstwa niż szyszka, a szyszka z dodatkowymi oznaczeniami?
Joł, super sprawa. (Jak się domyślasz, również należałam do tej grupy instruktorów)
Uwaga - zdobywanie szyszek stanowi jeden z elementów wychowawczych w metodyce wędrowniczej, szczególnie w obszarze samowychowania i samokształcenia. Szyszki określają poziom wyrobienia wędrowniczego i pokazują postęp w pracy nad sobą w ramach tej metodyki. Nie należy ich jednak mylić ze stopniami harcerskimi, które pozostają głównym elementem programu wychowawczego ZHP i funkcjonują równolegle jako odrębny system rozwoju.
Próby na szyszki wędrownicze są starannie zaplanowanym procesem sprawdzającym samodzielność, dojrzałość oraz wyrobienie harcerskie uczestników.
Aby przystąpić do próby, wędrownik powinien posiadać sprawności III szczebla, brać udział w kilkudniowych złazach wędrowniczych oraz wykazywać aktywną pracę na rzecz szczepu lub środowiska. Sama próba odbywa się w formie wędrówki z biwakowaniem i realizowana jest w patrolu co najmniej dwuosobowym - indywidualne wędrówki nie są dopuszczalne.
Podczas próby wędrownicy samodzielnie organizują swoje funkcjonowanie, w tym przygotowywanie posiłków, bez korzystania z gotowej infrastruktury gastronomicznej. Trasa wędrówki jest przekazywana w zapieczętowanej kopercie i otwierana w wyznaczonym momencie, co dodatkowo sprawdza ich samodzielność i umiejętność radzenia sobie w terenie.
Po zakończeniu próby uczestnicy przekazują dokumentację, taką jak dziennik marszu i wywiady, które stanowią podstawę do jej oceny. Na tej podstawie szyszki przyznaje Komendant Chorągwi lub osoba przez niego upoważniona.
W przypadku innych form wędrówki (np. kajakiem czy rowerem) program próby może zostać dostosowany przez Komendę Chorągwi, aby zachować jej sens i cele wychowawcze.
Brązowa Szyszka - Wędrownik Łazik
Warunki dopuszczenia do próby:
1. Posiada przynajmniej jedną sprawność wędrowniczą.
2. Brał udział w kilkudniowym złazie wędrowników.
3. Brał udział w innych spotkaniach wędrowników.
4. Zapoznał się z higieną i techniką marszu.
5. Posiada pełny ekwipunek polowy.
Program próby:
1. Przejdzie pieszo w pełnym ekwipunku polowym trasę 24/48 km. drogami bocznymi, leśnymi lub ścieżkami, wyznaczoną miejscowościami, z przynajmniej jednym noclegiem pod namiotem i gotowaniem posiłków [dystans kajakiem 30-60 km., rowerem 110-180 km.].
2. Prowadzi dziennik marszu, zapisuje czas, dystans, gdzie jest, co robi oraz ciekawsze spostrzeżenia i własne uwagi.
3. Przeprowadzi przynajmniej dwa wywiady na trasie w wyznaczonych miejscowościach.
A. Wywiad historyczno-kulturalny, np.
a. kiedy miejscowość powstała, czemu, z czego była znana
b. sławni mieszkańcy w przeszłości.
c. kościoły, zabytki historyczne i inne ciekawostki
d. szkic/obrazek lub plan ważnego lub ciekawego budynku
B. Wywiad ekonomiczno-społeczny, np.
a. plan miejscowości
b. środki komunikacji
c. zajęcia mieszkańców
d. zakłady pracy, przemysł, możliwości rozwoju
e. usługi publiczne /szpital, poczta, policja/
f. inne ciekawostki
Tematy powyższe mogą być podzielone, ze względów praktycznych, na kilka mniejszych wywiadów w różnych wyznaczonych miejscowościach. Wywiady należy przeprowadzać raczej przez rozmowy z mieszkańcami lub z własnej obserwacji nie korzystając z miejscowej biblioteki itp.
Srebrna Szyszka - Wędrownik Włóczęga
Warunki dopuszczenia do próby:
1. Posiada przynajmniej trzy sprawności wędrownicze.
2. Brał udział w dwóch złazach wędrowniczych.
3. Brał udział w obozie wędrownym (minimum pięć dni).
4. Przedstawi szczegółowy dziennik jako dowód odbycia obozu.
5. Brał udział w innych spotkaniach wędrowniczych.
6. Posiada Brązową Szyszkę.
Program próby:
1. Przejdzie pieszo w pełnym ekwipunku polowym trasę 36-72 km. drogami bocznymi, leśnymi, ścieżkami, wyznaczoną miejscowościami, z przynajmniej dwoma noclegami pod namiotem i gotowaniem posiłków [dystans kajakiem 50-100 km., rowerem 160-270 km.].
2. Prowadzi dziennik marszu, zapisując czas, dystans, gdzie jest, co robi oraz ciekawsze spostrzeżenia i własne uwagi.
3. Przeprowadzi przynajmniej trzy wywiady na trasie w wyznaczonych miejscowościach lub okolicach.
A. Wywiad przyrodniczy:
a. przedstawi opis z rysunkami napotkanych drzew, krzewów i kwiatów.
b. opis i rysunki napotkanych owadów, ptaków i zwierząt.
c. opis terenu.
B. Wywiad historyczno-kulturalny
C. Wywiad ekonomiczno-społeczny
Wywiady B i C zawierają tą samą tematykę jak na Brązową Szyszkę z tym, że jeden z nich jest prowadzony bardziej wyczerpująco w jednej wyznaczonej miejscowości.
Złota Szyszka - Wędrownik Arcy-włóczęga
Warunki dopuszczenia do próby:
1. Posiada przynajmniej pięć sprawności wędrowniczych.
2. Brał udział w trzech złazach wędrowniczych; w tym jeden Złaz Chorągwiany.
3. Wziął udział w co najmniej jednym obozie wędrownym (minimum pięć dni), pełniąc odpowiedzialną funkcję.
4. Wziął udział w co najmniej jednej wyprawie zagranicznej (min. 7 dni) lub w dwutygodniowym obozie wędrownym w kraju zamieszkania, pełniąc odpowiedzialną funkcję.
5. Przedstawi szczegółowy dziennik jako dowód odbycia wyprawy (patrz pkt.4.)
6. Brał udział w innych spotkaniach wędrowniczych.
7. Posiada Srebrną Szyszkę.
Program próby:
1. Przejdzie pieszo w pełnym ekwipunku polowym trasę 54-104 km. drogami bocznymi, leśnymi lub ścieżkami, oznaczoną miejscowościami, z przynajmniej trzema noclegami pod namiotem i gotowaniem posiłków. Część trasy powinna się odbyć w terenie trudnym, dzikim np. górzystym. Wędrówkę na Złotą szyszkę odbywa się tylko pieszo.
2. Prowadzi dziennik marszu, zapisując czas, dystans, gdzie jest, co robi oraz ciekawsze spostrzeżenia i własne uwagi.
3. Przeprowadzi trzy wywiady na trasie w wyznaczonych miejscowościach lub okolicach:
A. Wywiad przyrodniczy.
B. Wywiad ekonomiczno-społeczny.
C. Wywiad historyczno-kulturalny.
Wywiady na Złotą Szyszkę są bardziej obszerne. Na przykład temat wywiadu może obejmować kilka miejscowości.
No i co Druhno? Co o tym sądzisz Druhu? Nie taki ten naramiennik taki sam, ale z drugiej strony każda próba rozwija dokładnie te same cechy i zdolności. Jedynie w lekko inny sposób. Ten post zrobił nam się dość długi, więc w kolejnych postach zrobimy uzupełnienie o te wspominane przeze mnie ‘dodatki’- sprawności, stopnie itp.
Do usłyszenia za tydzień,
Czuwaj!
Magda z Zespołem Just Scouts
PS. Zajrzyj do źródeł! Tam są naprawdę ciekawe rzeczy.
BIBLIOGRAFIA:
Komentarze